Het moeten gedogen
van de NVU
Het is een tegenstrijdig begrip, dat recht van vrije meningsuiting; Vorige week zaterdag liepen daar een stel mensen dingen te roepen waarvan mijn haren te bergen stegen en de rillingen over mijn rug liepen.
Voor de duidelijkheid: ik ben niet wezen (apies) kijken; ik heb de indrukken vanaf het internet en de daarop te vinden video’s.
Toch kwamen de gevoelens van onmacht van verdriet weer boven. Hoewel ik geen angst heb, vroeg ik me wel af: “Het zal toch niet weer?” Het is ook de reden dat ik dit schrijf; de belofte van “DIT NOOIT WEER” betrof niet alleen joodse kinderen. Dat is een veel te enge uitleg.
Het tegenstrijdige is dat ik nu gebruik maak van het zelfde artikel in de grondwet om mijn mening te uiten tegen dit soort lieden en hun gedachtegoed.
Toen ik op school eens vroeg “Hoe kon dit alles gebeuren?” was het antwoord van de leraar “ja, het sloop erin”.
Een antwoord dat ik een slappe benadering vond. Nu merk ik wat er allemaal om je heen gebeurt; Een goede zoekplek is internet, of de redactionele stukken van dag-, en weekbladen.
"Het sloop er gewoon in"… Lees eens wat deze lieden schrijven op hun site! Laat ik het zo zeggen: deze lieden hebben een visie en benadering die niet de mijne is en nooit zal kunnen worden.
Op grond van het zo belangrijke grondwetartikel betreffende vrije meningsuiting moest de gemeente, zo was te vernemen van de burgemeester -en zeker niet con amore-, de aangevraagde demonstratie toestaan.
Hulde aan de politie, de veiligheidsdiensten, de gezagsdragers. Het is een relatief rustig verlopen demonstratie: slechts 9 arrestaties. Dit is de moeite van demonstratie niet waard; Bij een eerste de beste voetbalwedstrijd haal je met gemak een veelvoud aan arrestaties.
Toch, toen ik op internet keek kwamen de tranen. Je schrijft dan “opwellen”; dat gevoel van onmacht en verdriet, maar ook boosheid. ”Het sloop er gewoon in” speelde door m’n hoofd.
Tijdens een van de spaarzame gesprekken met mijn, gelukkig uit Duitsland teruggekomen, vader, zei hij op mijn daarover gestelde vraag: “ach, het kwam gewoon” en vervolgde “wees ervan overtuigd het kan morgen weer gebeuren”. Ik ben bang dat ik nu pas begrijp dat wat hij bedoelde.
Geen ras of mens is beter dan een ander mens. Van welke afkomst dan ook, we zijn allen mensen. Leuke, aardige, lieve, niet leuke, onaardige, en niet lieve mensen.
Het kan weer, maar mag nooit meer! Onder aanroeping van mijn recht op vrije meningsuiting schreeuw ik het uit : “Het gedachtegoed van die lieden is verderfelijk en verwerpelijk, maar ik erken ook hun recht om die mening dat gedachtegoed te hebben”
Het zou de gemeenteraad van Ede sieren, zich klip en klaar uit te spreken over het gedachtegoed van de demonstranten en een beschermende houding aan te nemen voor onze –zo kwetsbare - opgroeiende jeugd. Maar ook voor al die, net zoals wij, hardwerkende medelanders. Zij hoeven in dit land niet te leven in angst, ook al demonstreren er rare mensen.
Shalom 'assalam alaikum' vrede zij met u, peace
Jack de Vringer, fractievolger GemeenteBelangen
P.S.
Als fractievoorzitter heb ik een poging gedaan om in de gemeenteraadsvergadering van 31 maart j.l. unaniem een motie te laten aannemen met als inhoud dat de gemeenteraad van Ede het gedachtegoed van de NVU verwerpelijk vindt. Helaas is het mij niet gelukt instemming van alle partijen te krijgen. Omdat ik discussie over de inhoud ongewenst vond heb ik afgezien van het indienen.
J. van Boven
Alweer een jaar wethouder.
De tijd vliegt voorbij.
Het leven van een wethouder is erg intensief. Soms 12 uur op een dag achter elkaar.
Wethouder zijn is eenmanier van leven. Je moet je 100% geven en je moet een goede conditie hebben. Op gezette tijden moet je ookweer even afstand kunnen nemen. Thuis ben je beperkt aanwezig . In plaats van veel thuis zijn (kwantiteit)ga je spreken over kwaliteitstijd dwz als je thuis bent dan ben je er ook actief , stukken lezen doe je maar als iedereen voor de buis hangt.
Het is echter allemaal beslist de moeite waard. Ik heb geen moment meer terug gedacht aan mijn vorige baan.
Elke dag wordt er wel aan mij gevraagd : hoe is het om wethouder te zijn. Mijn antwoord is altijd: geweldig ik kom overal en ontmoet heel veel mensen. Soms kan je individuen helpen , soms kun je organisaties op ideeën brengen die niet veel kosten zodat ze toch weer verder kunnen. Soms zijn mensen gewoon blij omdat je de moeite hebt genomen te komen.
Alle dagen zijn anders, nooit een saaie dag.
80% van het wethouder zijn is vooral bezig zijn met de inhoud van je portefeuille zoals gezondheidszorg , onderwijs en Werk & Inkomen. Sommige dossiers in je portefeuille zijn bestuurlijk en inhoudelijk zwaar.
Andere dossiers zijn erg politiek gevoelig zoals de bezuinigingsvoorstellen waarvan de maatschappelijke effecten groot zijn.
Als je wethouder bent in goede tijden kan je nog nieuw beleid ontwikkelen.
Nu is het ”oud voor nieuw” beleid en dat is ook al moeilijk als je gelijktijdig op andere gevoelig zaken moet bezuinigen. De landelijke bezuinigingen gaan een grote impact hebben in mijn portefeuille.
Je moet dan gaan kijken naar wat kan nog wel en wat niet, hoe kunnen we de “schade” zo veel mogelijk beperken, welke activiteiten zijn succesvol en welke zijn minder succesvol.
Het worden moeilijke beslissingen, maar ik wil me er volledig voor inzetten om ook in deze tijd binnen de financiële kaders te komen tot de beste voorstellen aan de gemeenteraad.
Het helpt als je kennis hebt van gezondheidszorg, de WMO en onderwijs. Echter het politieke gebeuren was nieuw voor mij, dit noemen ze “ wethouder van buiten”. Politiek bedrijven kan je niet uit een boekje leren, dat moet je ervaren en doen, maar je krijgt van velen advies .
Bijna heb ik een hele jaarcyclus meegemaakt en doorlopen, uitgezonderd de perspectiefnota die in juni besproken wordt. Dat is goed want dan kan je beter op zaken inspelen en je gericht voorbereiden.
Hélène Hullegie
Contactgegevens
GemeenteBelangen-Ede
Edeseweg 120
6721 KE Bennekom
Telefoon (0318) 63 10 03
|
|
|
NIEUWSBRIEF APRIL 2011
Berichten uit de raad
- Bijdrage Koos van Boven
- Bijdrage Peter de Pater raadsvergadering 31 maart .j.l.
Agenda / nieuws
- Het moeten gedogen van de NVU
- Hélène Hullegie, een jaar wethouder
Het is niet mijn bedoeling om in te gaan op de noodzaak van de bezuinigingen die de gemeente moet doorvoeren want als dat niet duidelijk is heeft verder lezen geen zin.
De regering moet het huishoudboekje op orde brengen en voert grote kortingen door op landelijke regelingen maar ook worden de uitkeringen aan de gemeente fors verlaagd. Dat doet dus dubbel pijn want iedere burger is toch bewust of onbewust redelijk verslaafd aan onze verzorgingsstaat. Van huishoudelijke verzorging tot crèche, van opera tot muziekschool, van buurthuis tot openbaar vervoer, van sportveld tot zwemles, voor alles betaalt de overheid geheel of gedeeltelijk.
Dat kan en moet dus minder maar we moeten vooral sociaal bezuinigen en overeind houden wat echt nodig is voor de kwetsbaarsten. Doen we dat dan met maatwerk voor gezinnen met grote schulden want kinderen kunnen er vaak niets aan doen als hun ouders de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen of zorgen we voor goede algemene voorzieningen zoals buurthuis en sportvoorziening. Er moet gezorgd worden voor goede opleidingen, geef de kinderen sport en ontspanning en begeleidt pa en ma naar werk want dat is volgens mij de beste benadering. Armoede treft natuurlijk niet alleen gezinnen met kinderen en ook voor die andere groep zal opleiding en werk voorrang boven alles moeten krijgen.
Voor de senioren in onze samenleving zal er ook een stapje terug gedaan moeten worden, maar hier geldt wel meer de behoefte aan maatwerk. Heb ik niet gelezen dat de aanvragen in de WMO zijn afgenomen nu er soms een eigen bijdrage wordt gevraagd? Als je het prima zelf betalen kan waarom moet de overheid dat dan voor je doen. Te lang is het nadenken over inkomensafhankelijk niet aan de orde geweest. Een herschikking tussen particulier en collectief zal zeker middelen vrijmaken voor ook de kwetsbare oudere in zijn of haar sociale isolement en de noodzakelijke behoefte aan zorg.
Het veelvoud aan instellingen dat zich met jeugd, ouderen, verslaving enz. bezighoudt is volgens mij het allermeest aan subsidie verslaafd en ook daar ligt voor de overheid een schone taak. Het zal wel niet eenvoudig zijn en ik hoor nu het geklaag al, maar de armoedeconferentie van vorig najaar heeft mijn standpunt alleen maar bevestigd dat het best met wat minder organisaties kan.
Samengevat moet er maximale aandacht komen voor sociale uitsluiting en niet voor materieel gebrek.
Koos van Boven
We hebben de Raadscyclus maart weer afgesloten.
Blikvanger van de opvallend rustige agenda was de lening aan Parkeren B.V. Gelderse Vallei aangaande uitbreiding parkeerdek.
Deze geste van de gemeente deed verscheidene fractieleden de wenkbrauwen fronsen; In een tijd van duwen en trekken aan het huishoudboekje vloeien er miljoenen uit. Ook al is er een stevig onderpand en een verantwoord risico-dekkingspercentage, een dergelijke garantstelling is aan het Edese publiek misschien wel moeilijk uit te leggen.
Waarom niet naar de provincie, wordt er dan gezegd. Of: wat is de rol van de Raad? Welke eisen kun je stellen aan de besteding ervan, en hoe verhoudt zich de lening met de, inmiddels bekende, staatssteun-normering?
Lang heeft de fractie zich tijdens de voorbereiding en op commissieniveau zich verdiept in de technische kant van de zaak. Het maatschappelijk belang plus de parkeerdruk-ontlasting in de wijk wogen uiteindelijk zwaarder dan voornoemde zaken, en wij stemden onder voorwaarden in. De belangrijkste: voorlopig de laatste keer!
Een ander interessant item is de parkeertarieven-gelijkstelling. In de commissie Beheer Fysieke Omgeving ontspon zich een interessante discussie. Inzet: gelijkschakeling van de bovengrondse parkeertarieven in Ede-centrum. Doel: harmonie en overzicht, op weg naar een rechtvaardiger systeem.
Effect: Aanvankelijk enthousiasme. In woord en gebaar wilde ik mijn fractie op de hoogte brengen van de goede bedoelingen van dit plan. Maar op de eenvoudige vraag, hoe deze zoveelste prijsverhoging uit te leggen aan de bezoekers viel ik stil.
Ons einddoel in dit traject moet zijn: het betalen per minuut, het zogenoemde Realtime Parkeren. Daar willen we naar toe, ook al moet in Amsterdam de pilot nog besproken worden. Per saldo zal het eindtarief niet eens altijd lager uitvallen, maar de beleving van de klant, de 'mindset' in jargon is faliekant anders. De parkeerder is 35% meer tevreden, zo blijkt uit berekeningen. De parkeerterrein-uitbaters zullen met een voorspelde omzetdaling van 15% deze kar natuurlijk niet trekken; Dat is meer iets voor de lokale politiek, en Ede kan net als met het cameratoezicht daar een pioniersrol in hebben!
Onze partij, tenslotte, vindt een groot deel van haar bestaansrecht terug in de belangenbehartiging van het MKB, en die is op haar beurt afhankelijk van tevreden klanten.
Peter de Pater
Iedereen kan wel een goede vriend gebruiken.
Wil jij VRIEND worden van GemeenteBelangen en ons zo steunen?
Dat kan al vanaf 10 euro per jaar!
Rekeningnummer 47.09.66.203
Alvast bedankt vriend! |